Skip to content

بعد واقعه

    خیلی شانسی می‌رسم به عکسِ تو
    تو یک سایتِ معماری
    از ویرانی که منم تا
    آبادیِ تو راهی نیست
    تو نمایش نمی دهی
    مخابره نمی کنی
    حضورت گِز گِز ندارد
    چشم‌هات آستانه‌ی تکانه‌های پس لرزه
    دنبال سطحی صافم
    که روی آن قافیه ببافم
    و نمیرند گل‌ها بعد از رفتنت
    نخاله‌ها
    همه جا پخش‌اند
    و دِماغم مختل
    این دفعه گیج می‌زنند
    سگ‌های نفر یاب
    و من اینجا
    باقی
    بقایتان

    ———

    طهران 5:58 دقیقه اوایل اردیبهشت