Skip to content

گل سینه

    پانسمان آبی‌ات
    شال گه گاه رنگی‌ات
    خیابان‌های از روی شماره
    می‌رسیم
    اینجا اول خط
    تخت طاوس است

    راهی که رها پیموده‌ایم
    رگبرگ‌های تو را به زمین می‌کشد
    ریش‌ریش پاچه های جین‌ات
    شیار‌های موزاییک‌های جلو بانک را
    جارو

    کوچه‌ی خودکشی بغل‌دستی‌ام را نشانت می‌دهم
    مغازه اسکیت‌های موقت را هم
    تا به کفش‌های تا‌به‌تا از تحریم برسیم

    مدت‌هاست

    قلمه زدی‌ام از آرنج‌ها
    ریشه داده‌ام
    یادت که برود
    بکارت

    «بکاردت سر چهار راه»
    زرد می‌شوم
    به شالت می‌آیم

    ………………………..

    هشت و پنجاه و سه – به قولی بیست و هفت آبان – تهران